Άνοιγμα παραθύρου

Εκτυπώσιμο PDF

Όταν ήμουν πέντε χρονών, η μόνη τηλεόραση στο σπίτι μας βρισκόταν στο υπνοδωμάτιο της μητέρας μου, στην κορυφή της σκάλας. Ενώ παρακολουθούσα, πλησίαζα όλο και περισσότερο, έτσι ώστε η οθόνη να γεμίζει προοδευτικά όλο και περισσότερο το οπτικό μου πεδίο. Μερικές φορές, ακουμπούσα το πρόσωπό μου ακριβώς στο τζάμι και άφηνα τα χρώματα να πλημμυρίσουν τα μάτια μου, ενώ αργά γύριζα το μέτωπό μου μπρος-πίσω για να νιώσω το στατικό μούδιασμα στο δέρμα μου και να γευτώ τον καυστικό ηλεκτρισμό στα δόντια μου. Ένιωθα μια βαθιά και υπνωτική αίσθηση ηρεμίας σε αυτές τις στιγμές, και το στήθος μου γέμιζε με ένα ευχάριστα δροσερό μούδιασμα. 

Δεν θα μπορούσα να το καταλάβω τότε, αλλά αυτή η αίσθηση έμελλε να εξελιχθεί σε ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της ζωής μου. Έγινε ο μεγαλύτερος σύντροφός μου και πηγή καταφυγίου, μέχρι που ενσωματώθηκε τόσο σφιχτά στην ύπαρξή μου που παραλίγο να με σκοτώσει.

Η θέα των οθονών με γέμισε με μια κρυφή χαρά που φαινόταν ότι μόνο εγώ μπορούσα να αναγνωρίσω, σαν να ήταν πέρα και έξω από τον κόσμο - μια γεύση μαγείας. Το διαδίκτυο εμφανίστηκε όταν ήμουν δέκα χρονών και σύντομα περίμενα μέχρι να κοιμηθούν όλοι οι άλλοι, ώστε να μπορέσω να κατέβω κάτω για να παίξω παιχνίδια και να δω βίντεο στον οικογενειακό υπολογιστή μέχρι νωρίς το πρωί. Σέρνοντας πίσω στο κρεβάτι λίγο πριν την αυγή, παραπονιόμουν για έναν τρομερό πόνο στο στομάχι όταν η μητέρα μου ερχόταν να με ξυπνήσει και έχανα τόσες πολλές μέρες σχολείου που παραλίγο να επαναλάβω την έβδομη τάξη.

Καθώς μεγάλωνα, γινόταν όλο και πιο συνηθισμένο όλη η μέρα να εξαφανίζεται στην οθόνη, με περιστασιακά, πανικόβλητα διαλείμματα για διάβασμα. Κατάφερνα να τα βγάλω πέρα στα μαθήματα προετοιμαζόμενος την τελευταία στιγμή, παρηγορώντας τον εαυτό μου με τη σκέψη ότι ήμουν ανώτερος από το σχολείο. Σε κάποιες στιγμές θολής αυτογνωσίας, αναρωτιόμουν γιατί, αν ένιωθα ότι ήμουν ανώτερος από το σχολείο, επέλεγα να αφιερώνω τον επιπλέον χρόνο μου όχι σε πιο ικανοποιητικές δραστηριότητες, αλλά σε μια ατελείωτη ροή άσκοπων βίντεο και παιχνιδιών. Απέρριψα αυτές τις σκέψεις.

Αυτά ήταν χρόνια μοναξιάς και μελαγχολίας. Ένιωθα σαν να βρισκόμουν στη μία πλευρά ενός παραθύρου και η ζωή στην άλλη: ορατή, αλλά απρόσιτη. Η σκέψη ότι αυτά υποτίθεται ότι ήταν μερικά από τα πιο σημαντικά χρόνια της ζωής μου με γέμισε με μεγάλη θλίψη. Οι μέρες μου περνούσαν στις στιγμές που έριχνα μια ματιά στο ρολόι πάνω δεξιά στην οθόνη μου. 

Ήμουν αρκετά τυχερός που με δέχτηκαν στο πανεπιστήμιο που είχα επιλέξει για να σπουδάσω αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο, κάτι που σύντομα έκανα πιο σοβαρά από ποτέ. Τις μέρες που προηγήθηκαν του πρώτου γύρου των τελικών εξετάσεων, έπεσα σε μια τρομερή αναστάτωση, καθώς δεν κοιμήθηκα για τρεις συνεχόμενες νύχτες. Έφτασα τέσσερις ώρες αργά και παραληρώντας στην τελική μου παρουσίαση, και μετά αγανάκτησα όταν ο καθηγητής μου παραλίγο να με απογοητεύσει. Τι σημασία είχε αν άργησα; Είχα ετοιμάσει μια εντυπωσιακή παρουσίαση τις τελευταίες τέσσερις ώρες. Το πρόβλημα, σκέφτηκα, ήταν ότι ο καθηγητής μου με είχε βάλει στο μάτι.

Δυστυχώς, εγώ ήμουν αυτός που το είχε βάλει στο μάτι. Τα επόμενα χρόνια, άρχισα να ακολουθώ ένα σχεδόν ωριαίο μοτίβο, να πέφτω σε έντονες, ολόκληρες ημερήσιες υπερβολές στις χειρότερες δυνατές στιγμές. Λίγο πριν από σημαντικές προθεσμίες, κοινωνικές συγκεντρώσεις και ταξίδια, έλεγα στον εαυτό μου ότι μπορούσα να χαλαρώσω τα νεύρα μου με ένα σύντομο, δεκάλεπτο διάλειμμα στο διαδίκτυο. Τα δέκα λεπτά γίνονταν τριάντα, μετά μία ώρα, μετά δύο ώρες, μετά τέσσερις και μετά όλη νύχτα. Τυλίχτηκα σε έναν μεθυστικό ανεμοστρόβιλο από παιχνίδια, βίντεο, τηλεοπτικές εκπομπές, ταινίες, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πορνογραφία, διαδικτυακή έρευνα, ψώνια, memes, φόρουμ, podcast, άρθρα υγείας, ειδήσεις και οτιδήποτε μπορούσα να βρω. Όταν η επιρροή μιας δραστηριότητας άρχιζε να μειώνεται, άλλαζα σε μια άλλη για να συνεχίσω. Έλεγα στον εαυτό μου ότι θα σταματούσα μετά το επόμενο βίντεο, το επόμενο άρθρο, το επόμενο παιχνίδι, αλλά φυσικά μέχρι τότε είχε παρουσιαστεί ένα νέο σύνολο δυνατοτήτων, οπότε ήταν λογικό να παρατείνω λίγο ακόμα. Μέχρι να αρχίσει να γκριζει ο ουρανός και να αρχίζουν να κελαηδούν τα πουλιά, λιποθύμησα από τον φορητό υπολογιστή μου, πολύ κουρασμένος για να κουνήσω τα χέρια μου ή να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, χάνοντας τις αισθήσεις μου ενώ οι τελευταίες κινήσεις και ήχοι έπαιζαν στην οθόνη μου. 

Λίγες ώρες αργότερα, ξυπνούσα σε ένα δυνατό μείγμα σκληρού ηλιακού φωτός και αφόρητης ντροπής. Το μυαλό μου ήταν θολό και τα συναισθήματά μου νεκρά. Ήξερα ότι έπρεπε να τα πάω καλύτερα σήμερα - και υπήρχαν τόσα πολλά να κάνω. Αλλά μετά από μια μακρά περίοδο παραλυμένης δυστυχίας, σκεφτόμουν ότι ίσως το να παρακολουθώ έστω και ένα βίντεο θα με βοηθούσε να ξυπνήσω. Έτσι ξεκινούσε ένας άλλος ατελείωτος κατακλυσμός, μέχρι που κάποιο επικείμενο ραντεβού θα πυροδοτούσε την αυτοαπέχθεια και τον φόβο μου σε οριακό σημείο και θα κατάφερνα να βγω από τη λήθαργό μου με ένα κύμα βίαιων απειλών, απαιτώντας να μην το ξανακάνω ποτέ, μα ποτέ. Μερικές φορές κατάφερνα να περάσω αρκετές εβδομάδες χωρίς να υποκύψω. Το ίδιο συχνά, επέστρεφα στην ίδια σκοτεινή λήθη μέσα σε λίγες μέρες.

Κάθε φορά που άρχισα να το χρησιμοποιώ, ένιωθα σαν να τυλίγω μια μεγάλη κουβέρτα γύρω μου. Βίωνα μια απερίγραπτη αίσθηση άνεσης και ασφάλειας, σαν να ήμουν παιδί που το κρατούσε η μητέρα μου στην αγκαλιά της. Αυτό που ήθελα περισσότερο ήταν να εξαφανιστώ, να γίνω αόρατη, να σταματήσει ο χρόνος. Για λίγες ώρες ή μέρες, ο κόσμος ακινητοποιούνταν και το σώμα μου μουδιάζονταν, και εγώ μπορούσα να νιώσω γαλήνη. 

Αλλά η ηρεμία μου δεν κράτησε ποτέ για πολύ, και ένα αυξανόμενο ρεύμα πόνου πλαταίνει μέσα μου. Γινόμουν πιο ικανός και ώριμος σε κάθε άλλο τομέα της ζωής μου, αλλά σε αυτόν τον τομέα έχανα προοδευτικά κάθε έλεγχο. Γιατί δεν μπορούσα να σταματήσω να παρακολουθώ άσκοπα βίντεο στο διαδίκτυο; Δεν μπορούσα πλέον να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά μου ισχυριζόμενος ότι ήμουν πάνω από το σχολείο - σπούδαζα αυτό που με ενθουσίαζε περισσότερο. Το αυτο-σαμποτάζ μου είχε πλέον γίνει ένα πραγματικά παράλογο μυστήριο. Ένιωθα απίστευτα αμήχανα που παρά τις καλύτερες προσπάθειές μου για το αντίθετο, η ζωή μου εξαφανιζόταν στο κενό που κουβαλούσα στην τσέπη μου.

Κατάφερα να κρατήσω το πρόβλημά μου καλά κρυμμένο και να συγκεντρώσω αρκετή δουλειά για να πετύχω ακαδημαϊκή διάκριση, και ένα καλοκαίρι μου απονεμήθηκε μια υποτροφία για να ακολουθήσω ένα ανεξάρτητο έργο σε μια μεγάλη πόλη - μια απίστευτη ευκαιρία που ονειρευόμουν από μικρός. Ωστόσο, αρκετές εβδομάδες μετά την έναρξη του καλοκαιριού με βρήκαν σε μια περίπλοκη κατάσταση. Καθόμουν στο σκληρό, ξύλινο πάτωμα ενός μικρού διαμερίσματος χωρίς έπιπλα εκτός από ένα στρώμα, ένα μόνο κακοτοποθετημένο σεντόνι και ένα μεταχειρισμένο κλιματιστικό που δεν είχα προλάβει να εγκαταστήσω, παρά τον καταπιεστικό καύσωνα. Λεπτές πλαστικές σακούλες από παντοπωλείο ήταν σκορπισμένες γύρω μου γεμάτες με άδεια δοχεία παγωτού και συσκευασίες πρόχειρου φαγητού. Καθόμουν στον τοίχο που μοιράζομαι με έναν γείτονα που μου είχε προσφερθεί να μου επιτρέψει να χρησιμοποιήσω το ίντερνετ τους μέχρι να στήσω τη δική μου υπηρεσία, και το σώμα μου πονούσε επειδή καθόμουν εκεί συνεχώς τις τελευταίες δέκα ώρες. Σκυμμένος πάνω από το τηλέφωνό μου, παρακολουθούσα εκατοντάδες βίντεο που δεν έβρισκα ούτε στο ελάχιστο ενδιαφέροντα ή ευχάριστα. Τις πρώτες πρωινές ώρες, καταβεβλημένος από σωματικό πόνο και ψυχική εξάντληση, παρακάλεσα τον εαυτό μου μέσα στο κεφάλι μου: “Σε παρακαλώ σταμάτα. Σε παρακαλώ σταμάτα τώρα. Απλώς σταμάτα”. Κόντρα στην ασφυκτική μου θέληση, τα χέρια μου κινούνταν με τη δική τους ζωή για να πατήσουν στο επόμενο βίντεο, ενώ εγώ παρακολουθούσα αβοήθητος, νιώθοντας σαν φυλακισμένος πίσω από τα μάτια μου. Για έξιμιση λεπτά ακόμα ξεχνούσα ότι δεν ήθελα να το κάνω αυτό. Έπειτα, ένα άλλο κύμα εξάντλησης και πόνου με χτυπούσε και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου να σταματήσει, ξανά και ξανά, μέχρι που τελικά λιποθύμησα. Χωρίς καθηγητές και χωρίς γονείς, χωρίς εργασίες ή προθεσμίες, οι μέρες απλώνονταν δυσοίωνα μπροστά μου, επεκτείνοντας αυτή την φρικιαστική σκηνή χωρίς όρια, μέρα με τη μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα. Ένιωθα βαθιά φοβισμένος. Να μια ευκαιρία που ονειρευόμουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, και την πετούσα στα σκουπίδια με τον πιο άσκοπο και ταπεινωτικό τρόπο που θα μπορούσα να φανταστώ. Τι μου συνέβαινε; Γιατί συνέβαινε αυτό;

Αναρωτήθηκα αν αυτό έμοιαζε με αυτό που βίωναν οι αλκοολικοί όταν έπιναν ένα ποτό, και η σκέψη αυτή με γέμισε με μια αμυδρή αίσθηση ελπίδας — είχα ακούσει για τους Ανώνυμους Αλκοολικούς και ήμουν σίγουρος ότι πρέπει να υπήρχαν μερικοί άνθρωποι στην πόλη μου που νόμιζαν ότι ήταν εθισμένοι στο διαδίκτυο. Αποφάσισα να ψάξω για μια συνάντηση και να αναγκάσω τον εαυτό μου να πάω σε μία. Αλλά όταν έψαξα στο διαδίκτυο, όχι μόνο δεν βρήκα τίποτα στην πόλη μου, αλλά ούτε και στη χώρα μου, ούτε πουθενά αλλού στον κόσμο. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα απερίγραπτα απελπισμένος, μπερδεμένος και μόνος. 

Το καλοκαίρι συνεχιζόταν και τις τελευταίες μέρες πριν επιστρέψω στο σχολείο προσπαθούσα να φτιάξω κάτι που θα μπορούσα να δείξω τους τελευταίους μήνες. Η δουλειά μου κέρδισε επαίνους, αλλά ήταν μια κούφια νίκη. Παρά την εξωτερική μου πρόσοψη, με στοίχειωνε η σκέψη ότι σπαταλούσα τη ζωή μου και δεν ζούσα στο ύψος των δυνατοτήτων μου.

Επέστρεψα στο πανεπιστήμιο και τα επόμενα χρόνια συνεχίστηκαν με παρόμοιο τρόπο, με επώδυνες, εξαντλητικές, μυστικές υπερβολές που διακόπτουν τις εβδομάδες μου. Δοκίμασα αναστολείς, βιβλία αυτοβοήθειας, άσκηση, συμπληρώματα, θετική αυτοδιάλεξη, αρνητική αυτοδιάλεξη, θεραπεία, διαλογισμό και οποιαδήποτε άλλη στρατηγική μπορούσα να σκεφτώ για να σταματήσω τις εκκεντρικές μου συμπεριφορές. Τίποτα δεν λειτούργησε. Μετά την αποφοίτησή μου, μου απονεμήθηκε μια άλλη υποτροφία που μου έδωσε τρεις μήνες για να εργαστώ ανεξάρτητα, κατά τη διάρκεια των οποίων έκανα ελάχιστα περισσότερα από το να ψάχνω μανιωδώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να διαβάζω ειδήσεις. Αφού τελείωσαν τα χρήματα της υποτροφίας μου, βρήκα μια εξαιρετική δουλειά από την οποία απολύθηκα αμέσως αφού εμφανίστηκα στη δουλειά έξι ώρες αργά, έχοντας μείνει ξύπνια μέχρι την αυγή το βράδυ πριν δω τηλεόραση. Μια σχέση κατέρρευσε επειδή δεν μπορούσα να αφιερώσω αρκετό χρόνο ή οικειότητα στον σύντροφό μου. Οι επόμενες σχέσεις κατέρρευσαν με τον ίδιο τρόπο. Ο τραπεζικός μου λογαριασμός έγινε μια περιστρεφόμενη πόρτα και άρχισα να κοιμάμαι στο αυτοκίνητό μου επειδή δεν μπορούσα να πληρώσω το ενοίκιο. Μεταξύ όλων αυτών, η χρήση μου έγινε ακόμη πιο ανεξέλεγκτη και υπερβολική. Οι φαντασιώσεις μου άρχισαν να ταλαντεύονται ανάμεσα σε οράματα εγκατάλειψης όλων των φιλοδοξιών για να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου παίζοντας παιχνίδια και βλέποντας τηλεόραση, και νοερές απεικονίσεις σκληρών και φρικιαστικών τρόπων με τους οποίους θα μπορούσα να αυτοκτονήσω. Σπάνια απολάμβανα να χρησιμοποιώ πια. Άρχισα να πιέζω τις αιχμές των μαχαιριών στο στήθος μου για να ηρεμήσω το άγχος μου και πήγαινα σε γέφυρες στη μέση της νύχτας για να σταθώ στην άκρη.

Σε μια στιγμή απελπισίας μετά από μια ιδιαίτερα άσχημη υπερκατανάλωση αλκοόλ, προσπάθησα ξανά να αναζητήσω κάποιο είδος ομάδας υποστήριξης για το πρόβλημά μου. Αυτή τη φορά, ως εκ θαύματος, έπεσα πάνω σε μια ομάδα Δώδεκα Βημάτων για τον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια με καθημερινές τηλεφωνικές συναντήσεις. Είχαν περάσει χρόνια από τότε που άρχισα να ψάχνω για μια ομάδα σαν κι αυτή, και επιτέλους βρήκα μια απάντηση. 

Αλλά αφού επισκέφτηκα την ιστοσελίδα, αποφάσισα ότι δεν ήταν για μένα. Ήταν χρήσιμο να διαβάσω για μερικά από τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν, αλλά είχε περάσει σχεδόν μια εβδομάδα από τότε που είχα σταματήσει την υπερβολική κατανάλωση φαγητού και αυτή τη φορά ήθελα πολύ να σταματήσω. Η τελευταία μου υπερβολική κατανάλωση ήταν απίστευτα επώδυνη και είχα αποφασίσει ακράδαντα ότι έπρεπε να σταματήσω πάση θυσία. Ήμουν σίγουρος ότι τώρα είχα τελειώσει.

Αρκετούς μήνες αργότερα, νωρίς το πρωί των γενεθλίων μου, λιποθύμησα μετά από 70 ώρες συνεχούς παιχνιδιού. Είχα ταξιδέψει στην πόλη μου για λίγες μέρες για να εξετάσω τα υπάρχοντα των παιδικών μου χρόνων πριν η μαμά μου πουλήσει το σπίτι μας, και είχα κάνει σχέδια να γιορτάσω τα γενέθλιά μου με την υπόλοιπη οικογένειά μου όσο θα ήμουν στην πόλη. Μέχρι να ξυπνήσω από το abruption, είχα χάσει το δικό μου πάρτι γενεθλίων και μου είχε μείνει λιγότερο από μία ώρα πριν αναγκαστώ να φύγω για το αεροδρόμιο. Το τηλέφωνό μου ήταν γεμάτο αναπάντητες κλήσεις και το δωμάτιό μου με στοίβες από ανοργάνωτα πράγματα. Ένα αφόρητο βάρος ντροπής και πανικού με κατέκλυσε. Αφού κάθισα για λίγο σε άφωνη παράλυση, άρχισα να ψάχνω στο δωμάτιό μου με μια τρελή φρενίτιδα, πετώντας τα υπάρχοντα της ζωής μου στα σκουπίδια με μια πρόχειρη ματιά. Τα τελευταία λεπτά πριν αναγκαστώ να φύγω, γονάτισα στο πάτωμα του δωματίου όπου μεγάλωσα και προσπάθησα να πω αντίο. Ήθελα να κλάψω ή να νιώσω ευγνωμοσύνη για το σπίτι των παιδικών μου χρόνων, αλλά δεν ένιωθα τίποτα. Μετά από αρκετά άκαρπα λεπτά, κάθισα στο γραφείο μου, έκλεισα τα μάτια μου και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι αν έπαιζα ποτέ ξανά βιντεοπαιχνίδι, θα αυτοκτονούσα. 

Το επόμενο βράδυ τηλεφώνησα στην πρώτη μου συνάντηση για την gaming fellowship. Λάθος ώρα και εμφανίστηκα ακριβώς τη στιγμή που τελείωνε η συνάντηση, και ήμουν τόσο νευρικός που ψιθύριζα. Δύο μέλη προσφέρθηκαν ευγενικά να μείνουν και να μιλήσουν μαζί μου, και τους εξήγησα ντροπαλά, με αφηρημένες γενικότητες, ότι έπαιζα πάρα πολλά παιχνίδια. Αφού με άκουσαν με συμπόνια, μοιράστηκαν τις δικές τους ιστορίες, με ενθάρρυναν να συνεχίσω να επιστρέφω και μου πρότειναν να παρακολουθώ μια συνάντηση κάθε μέρα. Άκουσα τις προτάσεις τους. Το να μοιράζομαι ειλικρινά και ευάλωτα με μια ομάδα αγνώστων που προέρχονταν από όλα τα κοινωνικά στρώματα ήταν άβολο, ακατάστατο και αμήχανο. Υπήρχε επίσης πολλή συζήτηση για μια Ανώτερη Δύναμη, κάτι που με έκανε να νιώθω άβολα. Αλλά μετά από χρόνια μυστικότητας, το να ακούω άλλους ανθρώπους να μοιράζονται εμπειρίες που αντικατόπτριζαν τις δικές μου ήταν σαν να πίνω νερό στην έρημο, και η καλοσύνη, η ειλικρίνεια και η καλή θέληση όλων με έκαναν να επιστρέφω. 

Σε αντίθεση με όλα τα άλλα που είχα δοκιμάσει εδώ και τόσα χρόνια, αυτές οι συναντήσεις αποδείχθηκαν το μόνο πράγμα που λειτούργησε. Δεν έχω παίξει ούτε ένα παιχνίδι από την πρώτη μου συνάντηση. Η αποχή δεν ήρθε επειδή είχα απειλήσει τον εαυτό μου - το έκανα αυτό με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όλη μου τη ζωή. Ήρθε επειδή μπόρεσα επιτέλους να αρχίσω να μιλάω ειλικρινά με ανθρώπους που με καταλάβαιναν και οι οποίοι, υπό το φως της κατανόησής τους, μου πρόσφεραν άνευ όρων αγάπη.

Ενώ η αποχή από τα παιχνίδια ήταν μια ζωτικής σημασίας αρχή, οι υπόλοιπες διαδικτυακές μου συμπεριφορές συνεχίστηκαν αμείωτες και, αρκετές εβδομάδες μετά την έναρξη της νηφαλιότητάς μου, βρέθηκα να καταλήγω σε μακρές συνεδρίες παρακολούθησης βίντεο... άλλοι άνθρωποι παίζοντας παιχνίδια. Είδα ότι θα είχα προβλήματα αν συνέχιζα σε αυτόν τον δρόμο. Συνδέθηκα με δύο άλλα μέλη που επίσης προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα χρήσης του διαδικτύου και της τεχνολογίας, και τον Ιούνιο του 2017 πραγματοποιήσαμε την πρώτη συνάντηση των Ανώνυμων Εθισμένων στο Διαδίκτυο και την Τεχνολογία. Συμφωνήσαμε σε μια εβδομαδιαία ώρα συναντήσεων και ένιωθα ελπίδα ότι η ίδια ελευθερία που μου είχε δοθεί από τα παιχνίδια σύντομα θα επεκτεινόταν σε όλες τις άλλες προβληματικές συμπεριφορές μου σχετικά με το διαδίκτυο και την τεχνολογία.

Η διαδικασία δεν ήταν τόσο απλή όσο θα ήθελα, για να μην πω τίποτα άλλο. Τους πρώτους πέντε μήνες στην ITAA, υποτροπίαζα συνεχώς. Η νηφαλιότητά μου έμοιαζε με ένα εύθραυστο χείλος σε μια παγωμένη πλαγιά βουνού. Άρχισα να ελέγχω τον τραπεζικό μου λογαριασμό και 16 ώρες αργότερα βρέθηκα στη μέση μιας άλλης τρομερής υποτροπής αναρωτώμενος πώς είχε συμβεί. 

Αλλά δεν τα παράτησα—αποφάσισα ότι θα έκανα τα πάντα για να αναρρώσω. Ξεκίνησα μια δεύτερη εβδομαδιαία συνάντηση, άρχισα να τηλεφωνώ τακτικά σε άλλα μέλη, διάβαζα έντυπα από άλλες αδελφότητες του Δώδεκα Βημάτων και άρχισα να κρατάω ένα ημερολόγιο με όλες τις χρήσεις του διαδικτύου και της τεχνολογίας. Ήταν μια ευγενής έκσταση αφοσίωσης. Έπειτα, στα τέλη Νοεμβρίου του ίδιου έτους, αποφάσισα να παρακολουθήσω μια ταινία ένα βράδυ και έπεσα σε άλλη μια τρομερή τριήμερη υπερκατανάλωση. 

Ευτυχώς, αυτή επρόκειτο να είναι η τελευταία μου σοβαρή υπερφαγία. Προφανώς είχα κάνει αρκετή δουλειά με τα πόδια, ώστε τα βάθη αυτού του συγκεκριμένου πυθμένα να ήταν αρκετά για να με ωθήσουν στην πρώτη μου περίοδο συνεχούς νηφαλιότητας. Τους πρώτους μήνες της νεοαποκτηθείσας ελευθερίας μου, πέρασα περιόδους στέρησης. Ένιωθα θολωμένος, θυμωμένος, απαθής και μουδιασμένος. Τα χέρια μου γέμιζαν πόνο κάθε φορά που προσπαθούσα να χειριστώ αντικείμενα και τα πόδια μου έμοιαζαν με σακιά με βρεγμένη άμμο κάθε φορά που προσπαθούσα να περπατήσω. Κοιμόμουν πάρα πολύ ή δεν μπορούσα να κοιμηθώ καθόλου. Ατελείωτες περιόδους αφόρητης πλήξης διακόπτονταν από επώδυνες ακραίες στιγμές ευφορίας και κατάθλιψης, καθώς και έντονες παρορμήσεις να στραφώ στον εθισμό μου. Έγινα πρόθυμος να απελευθερωθώ από όλες τις προσδοκίες για το τι έπρεπε να κάνω ή να είμαι και να βάλω την ανάρρωσή μου πάνω από οτιδήποτε άλλο. Όταν δεν μπορούσα να συγκεντρώσω καμία δύναμη για να αντιμετωπίσω την ημέρα, επέτρεπα στον εαυτό μου να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να κλάψω. Όταν βίωνα συναισθηματικά υψηλά, προσπαθούσα να αποφύγω τον πειρασμό να σταματήσω να πηγαίνω σε συναντήσεις. Τελικά οι στέρηση πέρασαν και σταμάτησα να νιώθω τις συνεχείς παρορμήσεις για χρήση. Κράτησα το κεφάλι μου χαμηλά και συνέχισα να προσπαθώ να συνεχίσω το έργο ανάρρωσής μου.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ήταν σημαντικό να αλλάξω το smartphone μου με ένα αναδιπλούμενο τηλέφωνο και να αφαιρέσω την οικιακή μου σύνδεση στο διαδίκτυο, ώστε να μπορώ να συνδέομαι μόνο σε δημόσιους χώρους. Διέγραψα όλους τους λογαριασμούς μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σταμάτησα να διαβάζω ειδήσεις, κάτι που ούτως ή άλλως δεν είχε βοηθήσει κανέναν από τους ανθρώπους για τους οποίους διάβαζα. Άρχισα να αντιμετωπίζω τις επικίνδυνες και προκλητικές τεχνολογικές συμπεριφορές ως πράγματα που έπρεπε να αποφεύγω πάση θυσία. Βοήθησα να ξεκινήσουν περισσότερες συναντήσεις. Και ίσως το πιο σημαντικό από όλα, άρχισα να αναπτύσσω μια σχέση με μια Ανώτερη Δύναμη.

Τελικά κατάλαβα ότι τα Βήματα αναφέρονται σε μια Ανώτερη Δύναμη της δικής μου κατανόησης...Παρόλο που οι λέξεις ήταν εκεί, στην καρδιά μου εξακολουθούσα να πιστεύω ότι αυτή η φράση αναφερόταν σε μια Ανώτερη Δύναμη της κατανόησης κάποιου άλλου. Έφτιαξα έναν αχυράνθρωπο στο κεφάλι μου για το τι ήταν αυτή η Ανώτερη Δύναμη και αποφάσισα ότι δεν ήθελα να έχω καμία σχέση με αυτό. Τα μέλη μου δεν είπαν ποτέ λέξη για να με αποθαρρύνουν - αντίθετα, με άκουγαν με περιέργεια, συμπόνια και αποδοχή. Τελικά συνειδητοποίησα ότι απλώς πολεμούσα τον εαυτό μου. Έπρεπε να αποδεχτώ το απλό γεγονός ότι υπάρχει ένα απέραντο σύμπαν πραγμάτων που είναι θεμελιωδώς πέρα από τον έλεγχο και την κατανόησή μου. Σιγά σιγά άρχισα να αφήνω τον ελεγκτικό μου έλεγχο στον κόσμο, εμπιστευόμενος τα πράγματα να ακολουθήσουν τη φυσική τους πορεία, ενώ ακούω ανοιχτόμυαλα τις εμπειρίες των άλλων. Σήμερα, οι πνευματικές μου πρακτικές αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο ολόκληρου του προγράμματος ανάρρωσής μου: προσεύχομαι και διαλογίζομαι κάθε πρωί και βράδυ και εξασκώ μια συνεχή παράδοση και εμπιστοσύνη σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μου, το οποίο δεν καταλαβαίνω πλήρως.

Τα επόμενα δύο χρόνια είχα μερικά λάθη. Κάθε φορά που έκανα λάθη, καθόμουν και έγραφα για το τι συνέβη, γιατί και από πού είχε ξεκινήσει, καθώς και για τις αλλαγές που έπρεπε να κάνω στο πρόγραμμα ανάρρωσής μου στο μέλλον. Στη συνέχεια, τηλεφώνησα σε άλλα μέλη και μίλησα μαζί τους για αυτό, θέτοντας σε εφαρμογή τις προτάσεις τους. Το τελευταίο μου λάθος ήταν στα τέλη του 2019, και με τη χάρη της Ανώτερης Δύναμής μου, έχω συνεχή νηφαλιότητα από την 1η Ιανουαρίου 2020. Αυτό το τελευταίο λάθος επρόκειτο να αποτελέσει το θεμέλιο για τρεις νέους βασικούς πυλώνες στην ανάρρωσή μου. 

Καταρχάς, έπρεπε να παραδεχτώ πλήρως την αδυναμία μου. Σχεδόν κάθε ολίσθημα που είχα κάνει συνέβη όταν προσπαθούσα να κάνω ένα διάλειμμα από το πρόγραμμα. Έχοντας βιώσει μεγάλες, σταθερές περιόδους νηφαλιότητας χωρίς καμία παρόρμηση να το χρησιμοποιήσω, αναρωτιόμουν κρυφά αν θα μπορούσα να αποσυρθώ από το πρόγραμμα και να επιστρέψω στη ζωή μου χωρίς την επιπλέον δέσμευση των συναντήσεων, των τηλεφωνημάτων και της προσφοράς. Κατά τη διάρκεια όλων των πειραμάτων μου κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών, έλαβα ξανά και ξανά την απάντηση στο ερώτημά μου: Δεν μπόρεσα ποτέ να απομακρυνθώ περισσότερο από δύο εβδομάδες από το πρόγραμμα πριν υποτροπιάσω. Το τελευταίο μου ολίσθημα μου σφυροκόπησε επώδυνα αυτή την αλήθεια. Όπως ακριβώς οι εκατοντάδες χιλιάδες παλιοί στους ΑΑ που έχουν δεκαετίες νηφαλιότητας και εξακολουθούν να εμφανίζονται στις συναντήσεις κάθε μέρα, έπρεπε να παραδεχτώ βαθιά ότι εγώ π.μ Είμαι εθισμένος, ότι δεν υπάρχει θεραπεία για τον εθισμό και ότι θα χρειάζομαι ITAA για το υπόλοιπο της ζωής μου. Δεν αποτελώ την εξαίρεση στον κανόνα — και αν αποτελώ, δεν θέλω πλέον να προσπαθώ να το μάθω.

Ο δεύτερος σημαντικός πυλώνας που έθεσε η ανάρρωσή μου ήταν να βρω έναν χορηγό και να αρχίσω να δουλεύω τα Βήματα. Προηγουμένως έβλεπα τα Βήματα ως έναν προαιρετικό, πρόσθετο πόρο από τον οποίο μπορούσα να αντλήσω βοήθεια όποτε ήθελα. Άλλοι μου ζητούσαν να τους χρηματοδοτήσω λόγω των δικών μου αρχών νηφαλιότητας, αλλά δεν είχα καν χορηγό η ίδια. Και πάλι έπρεπε να αποβάλω την ιδέα ότι θα μπορούσα να είμαι η εξαίρεση στον κανόνα. Βρήκα έναν έμπειρο χορηγό και υπό τις οδηγίες του άρχισα να δουλεύω τα Βήματα χρησιμοποιώντας το Μεγάλο Βιβλίο των Ανώνυμων Αλκοολικών. Αφού αρχικά είδα τον πυρήνα του προγράμματός μας με καχυποψία, δυσαρέσκεια, ανησυχία και αδιαφορία, είμαι τόσο ευγνώμων που έφτασα σε ένα σημείο στην ανάρρωσή μου όπου έγινα πρόθυμη να εργαστώ τα Βήματα - είναι δύσκολο να περιγράψω πόσο μεταμορφωτικά και βαθιά ήταν για μένα. Μου παρείχαν ένα ασφαλές δοχείο μέσω του οποίου μπόρεσα να διαχειριστώ πολύ πόνο και ταλαιπωρία που κουβαλούσα σε όλη μου τη ζωή από τη σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική ηλικία, τις δυσλειτουργικές οικογενειακές δυναμικές και μια σειρά από τοξικές σχέσεις. Κατάλαβα το μίσος για τον εαυτό μου με νέο τρόπο και μπόρεσα να το αφήσω πίσω μου απαλά, μαζί με την επιθυμία μου να αυτοκτονήσω. Η εργασία μου στη θεραπεία ήταν απαραίτητη για αυτή τη διαδικασία και χρειάστηκε να βασιστώ σε εκπαιδευμένους επαγγελματίες για να με βοηθήσουν στην θεραπεία μου. Χρειαζόμουν επίσης την αμεσότητα, την ταπεινότητα και την ευαλωτότητα που παρείχαν τα Βήματα. Ήταν κρίσιμα για τη μακροχρόνια, διαρκή αποχή μου.

Ο τρίτος πυλώνας ήταν μια νέα προσέγγιση στην νηφαλιότητα. Κατά καιρούς κατά την ανάρρωσή μου, είχα πλοηγηθεί σε έναν βυζαντινό ιστό κορυφαίων, μεσαίων και τελικών στόχων που διασταυρώνονταν σε εκατό κατευθύνσεις, με σχέδια δράσης, ημερολόγια χρόνου και βιβλιοστάτες να ισορροπούν επισφαλώς στην κορυφή. Ενώ αυτά τα εργαλεία είναι βαθιά χρήσιμα για την ανάρρωσή μου, μετά το τελευταίο μου λάθος υιοθέτησα μια πολύ απλούστερη στάση: Χρησιμοποιώ την τεχνολογία μόνο όταν χρειάζεται. Προσπαθώ να διατηρώ τη χρήση μου ελάχιστη και σκόπιμη και γενικά αποφεύγω να τη χρησιμοποιώ για ψυχαγωγία, περιέργεια ή για να μουδιάζω τα συναισθήματά μου. Αν βρω τον εαυτό μου να παρεκκλίνει από αυτήν την αρχή, καλώ τον ανάδοχό μου και το συζητώ. Αυτή η απλή προσέγγιση με έχει τοποθετήσει μακριά από τους βραχώδεις βράχους της υποτροπής και στις πλατιές και κυματιστές πεδιάδες της γαλήνης. Φοβόμουν ότι αυτή θα ήταν η πιο δύσκολη διαδρομή, αλλά το αντίθετο έχει αποδειχθεί αληθινό σε αφθονία. Σήμερα ικανοποιώ τις ανάγκες μου για ευχαρίστηση, χαλάρωση, περιέργεια και σύνδεση με μη ψυχαναγκαστικούς, offline τρόπους. Στη διαδικασία, η ζωή μου έχει γίνει αφάνταστα πλουσιότερη.

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που σκέφτηκα “Δεν αξιοποιώ τις δυνατότητές μου”. Σήμερα νιώθω πλήρως ζωντανός. Η ικανότητά μου να αφιερώνω τον χρόνο μου εργαζόμενος για ουσιαστικές φιλοδοξίες που ευθυγραμμίζονται με τις αξίες μου έχει αποκατασταθεί και διευρυνθεί. Έχω αναπτύξει πλούσιες, ικανοποιητικές σχέσεις στις οποίες μπορώ να είμαι παρών και ευάλωτος. Η επισφάλεια στην καριέρα και τα οικονομικά μου έχει εξαφανιστεί. Είμαι σε θέση να φροντίζω το σώμα μου με κατάλληλη ξεκούραση, υγιεινή διατροφή, καλή υγιεινή και τακτική άσκηση. Έχω πρόσβαση στα συναισθήματά μου και μπορώ να νιώθω ευτυχία, ευγνωμοσύνη και γαλήνη χωρίς καταπίεση ή διαχωρισμό. Μπορώ επίσης να νιώθω θλίψη, φόβο και θυμό. Χρησιμοποιώ τις συσκευές μου υπεύθυνα όταν είναι απαραίτητο και μετά μπορώ να σταματήσω. Δεν χρειάζεται πλέον να κρύβομαι ή να λέω ψέματα και μπορώ να τηρώ τις δεσμεύσεις που έχω θέσει στον εαυτό μου και στους άλλους. Δεν με κατακλύζει ο φόβος, η υπερηφάνεια ή η ντροπή όπως παλιά. Αντίθετα, διαπιστώνω ότι ενεργώ με γαλήνη και σαφήνεια. 

Πρόσφατα, βρισκόμουν στον ωκεανό κατά τη διάρκεια μιας ελαφριάς βροχής. Ο αέρας ήταν ήρεμος και απαλός, και το γκρι φως φιλτραριζόταν από τον ουρανό. Η γεύση του αλμυρού και του γλυκού νερού αναμειγνύεται στη γλώσσα μου, και ο δροσερός αέρας γεμίζει το στήθος μου. Έμεινα ακίνητος για πολλή ώρα, στέκοντας στο νερό, στην αγκαλιά ενός μεγάλου και ήσυχου κόσμου που ήταν πάντα εδώ. Με περίμενε στην άλλη πλευρά ενός παραθύρου που κάποτε με χώριζε από τη ζωή. 

Τελευταία ενημέρωση της σελίδας στις Σεπτέμβριος 3, 2023